Sana all ngayon na may ganda ang isang babae sa Harbin… hindi lang pambihis—pero may silid! Walang makeup drama, walang forced smile… kundi isang tahimik na hininga na parang luha sa ulan. Ang black dress? Hindi sexy—armor talaga! Ang stockings? Armor din ‘yan! Nakakalungkot pero nakakainspire… Sino ang nakikita n’ya nang tahimik? Kaya mo bang makita ang kalungkutan bilang ganda? Comment section: open na open… mag-comment kayo bago ako mag-silip!

Hindi siya model… pero may kaya! 😅

Siya’y di nagmumura ng makeup… kundi nag-iipon ng tibay sa bawat hininga.

Sa 5:47 a.m., sa Giongji Alley — ang mga silya niya’y nagsasalita nang tahimik… at ang blue lace? Hinde lingerie — ito’y alaala ng nanay na hindi na-iiwan.

Walang followers? Walang likes? Ayos lang ‘yan! Kasi ang beauty ay nasa pagtigil ng hininga bago magtuloy…

Kung ikaw ay may isang araw na nakatulog sa gabi’t walang alarm… sabihin mo sa comments: ‘Nakakapagpunta ba ‘yan?’

Nakita ko ang sarili kong pagkikis sa dilim… Hindi ako model. Hindi ako content. Pero nangungulit ang bituin ng sinulid na gabi sa balat ko — parang sigh na walang linya. Walang studio lights. Walang #fashion. Pero may silence na parang tula sa isip ko… Ang kulay na itim? Hindi ito trend. Ito ay memory. Naiisip ko kung paano nagmamali ang mga batok ng nanay ko sa Shanghai… Mayroon akong lace? Oo — pero hindi sexy. Puro stillness lang. Kaya tanong: Sino pa ba ang nakikita niyong sarili nyo nang walang filter? Comment below — baka namn ay may iba pang naghihintay sa dilim kasama ako.

Nakita mo ‘yung sinisig na ‘black lace’ na hindi jewelry kundi armor? 😅 Sino ba nag-iisip na ang pagkakasalamin ng buhok sa umaga ay mas malakas kaysa sa makeup? Hindi naman ito beauty contest — ‘yung tama lang ay pagsisigaw sa sarili… At ‘yung tears? Hindi weak — yun ay surrender na may elegance! Bakit ka pa nag-aayos ng filters kung ang light mismo ang may-alam? Comment below: Ano ang huling bagay na iyong pinatay sa sarili mo nang walang tulong?