ตอนเช้ามื้อ6:17น. ฉันถอดฟิลเตอร์ออก… แล้วพบว่าตัวเองยังเป็นแค่เส้นผมที่สั่นไหวกับแสงยามเช้า ไม่ได้แต่งหน้าให้สวยหรอกหรอก… แต่ได้หายใจจริงๆ กับผ้าฝ้ายขาวที่ลมพัดผ่าน คุณเคยมองกระจกแล้วถามตัวเองไหมว่า… ‘ฉันพอไหม?’ คำตอบ? ฉันเพียงพอเมื่อเงียบกลายเป็นภาษาของหัวใจ (ปล. เดี๋งนี้มี Gif เดียวคือ ‘ฉันหายใจอยู่’ — ก็พอแล้วนะ)

เธอถ่ายรูปมาเพื่ออะไร? ไม่ใช่แต่งหน้า…เธอกำลังหายใจอยู่นี่แหละ! เห็นแล้วนะ ว่าความงามจริงๆ มันไม่ได้อยู่ในฟิลเตอร์…มันอยู่ที่เส้นผมที่พักผ่อนไม่เป็นระเบียบ กับเสื้อตัวใหญ่ที่ซึมจากคืนดึกกลางคืน และการยืนอยู่บนระเบียงในยามเช้าโดยไม่ต้องแกลัวเลย! ฟิลเตอร์มันตายไปแล้วนะจ๊ะ…ความจริงมันหายใจเองได้! คุณเคยถ่ายภาพตัวเองแบบนี้ไหม? มาเล่าให้ฟังในคอมเมนต์กันเถอะ!

แสงเช้าบนขนตา…ไม่ใช่เมคอันที่ขายดี แต่มันคือการหายใจของจิตวิญญาตัวเรา

ตอนเช้าในกรุงเทพฯ ที่ทุกอย่างเคลื่อนไหว…ฉันกลับเงียบๆ ในเงาของเงา เหมือนลมพัดผ่านขนตา

ไม่มีฟิลเตอร์ไหนจะช่วยให้ฉันสวยได้เท่า “การมีชีวิต”

คุณถ่ายภาพอะไรมา? …ไม่ใช่รูปลักษณ์ภายนอกนะ

มันคือ “ความเงียบ” ที่พูดแทนคำพูดทั้งหมดของหัวใจ

คอมเมนต์บอกเลย! ใครเคยรู้สึกว่า “ความงามแท้” มันหายไปกับแสงแรกของเช้า?