Nakuha ko ‘yung midnight metro na ‘to… walang tama? Eh kung saan ang tama? Sa kanto ng Kowloon sa Maynila? 😅 Nandito lang ako nang mag-isa sa bench na may paa’y sira’t lalake na nagmumula sa isip ko—hindi yung makeup o hashtag… pero yung hininga mo nang mahirap mabuhos ang alaala ni Nanay.

Yun ‘yung moment na tinatapon mo ng camera… pero wala nang crew! Wala nang lights! Pero meron pa ring soul—sa bawat blink ng shutter… parang Chopin naglalaro sa likod ng gusot.

Kaya nga lang—kung sino ang nakakasalita? Ang mama mo ba? O siya? 🤔 Comment section: Ibigay mo ‘yung huling larawan na di mo nasaluban… Baka ikaw rin nakikita dito?

Banana? Oo nga.

Sabi ko lang, ‘di ba nakakaloka yung scene na ‘to? Red silk? Bananas sa umaga? Parang drama series na may twist sa kape at kumot.

Ano ba talaga ang quiet rebellion? Kasi ako naman… Nag-almusal ako ng banana dati habang naglalakad papunta sa trabaho. ‘Wala akong red silk… pero ang ganda nung moment.

Dapat bang magpaka-dramatic para makita?

Hindi po. Ang ganda ng post na to ay ‘di dahil may protest sign, dahil may banana at light na bumabagtas sa kisame.

Parang sinabi niya: ‘Ako lang talaga.’ At parang sumagot ang mundo: ‘Oo nga… ikaw.’

So what’s your silent rebellion?

Kung ikaw ay may isang bagay na ginawa mo nang walang kapwa nakikinig, nanood ka lang ng araw na bumababa… sa isang bintana… sa isang banana… sa sarili mo.

Sabi ko: ‘Iyon ang pinaka-makapagpapalit ng buhay.’ Ano kayo? Comment kayo! 😂🍌🌅

Nakuha ko ‘Goddess’ tapos sinabihan ako ng ‘Vulgar’? Hala! 😅

Sa Brooklyn? Di naman yun—sa奎松 lang tayo! Ang beauty? Hindi perfection… kundi yung pagkakaibigan ni Nanay sa ulan—nang hihintay ng araw na sumisikat sa likod ng kurtina.

Yung frame na ‘I don’t chase attention’? Yon yung moment na tinutuloy ko habang nag-iinom ng coffee… at naiiyak nang tahimik.

Sino ang may galing sa kanyang tears? Kaya mo rin? Comment section: ‘Write your most hidden memory.’ — sabihin mo sakin… baka mas mapapalit ang gloom natin.