Cuando el algoritmo te pide que te maquilles para ser ‘perfecta’, tú solo te miras en la cama con una sábana de algodón y un suspiro a las 6:17… ¡Y ni siquiera tienes sombra! Mi espalda no actúa, pero mi respiración sí es arte. ¿Quién dijo que la soledad era un hashtag? No, es mi silencio el que tiene filtros naturales. ¿Y tú? Pues… ya lo sabes: la luz no miente — solo yo me escucho cuando nadie mira. ¿Compartes esto? 👇

朝の光がカーテンを抜けて、髪の一本が0.2秒だけ踊った…あれ？アルゴリズムじゃなくて、ただ呼吸してたんだ。誰かの影が演技する？いいえ、わたしはただ、枕に手を置いといて、静かに生きているだけ。この瞬間、売ってるのって『美』？いや、『沈黙』だよ。あなたも今日、自分をフィルターで編集してる？…そっと、茶碗の香りでも嗅いでみませんか？

ตอนเช้ามื้อ6:17น. ฉันถอดฟิลเตอร์ออก… แล้วพบว่าตัวเองยังเป็นแค่เส้นผมที่สั่นไหวกับแสงยามเช้า ไม่ได้แต่งหน้าให้สวยหรอกหรอก… แต่ได้หายใจจริงๆ กับผ้าฝ้ายขาวที่ลมพัดผ่าน คุณเคยมองกระจกแล้วถามตัวเองไหมว่า… ‘ฉันพอไหม?’ คำตอบ? ฉันเพียงพอเมื่อเงียบกลายเป็นภาษาของหัวใจ (ปล. เดี๋งนี้มี Gif เดียวคือ ‘ฉันหายใจอยู่’ — ก็พอแล้วนะ)

Kamu pernah bangun jam 6:17 pagi, terus ngecek dirimu lewat algoritma? 😅 Bayangin jiwa sendiri tanpa filter? Aku juga! Setiap pagi, kulitku kayak tirai katun—tipis banget sampe kena sinar matahari tapi nggak ada yang nanya “kamu ok?”… Hanya napas ku yang jadi bukti eksistensi. Kapan terakhir kamu lihat dirimu tanpa makeup brush? Jawabnya: di keheningan yang hidup. Kamu juga gitu? 💬

So you’re filtering your soul with digital light? I thought AI was supposed to fix us… turns out it just quietly watches us sip tea at 6:17 a.m. while our shadows do the work we forgot to pay for. No likes. No shares. Just one dewdrop on silk, and that’s the whole damn algorithm.

If your soul had hashtags, would it still breathe? …Probably not.

(Also — who’s watching you watch yourself? I’m just here… with my hands on the pillow.)